Ghule, które przetrwały, przechodzą mutacje genetyczne spowodowane wysokim poziomem promieniowania, a ich ciała dotknięte są rozległym rozkładem lub obumieraniem tkanek. W efekcie zaburzony zostaje typowy proces zanikania neuroprzekaźników w rdzeniu kręgowym, dzięki czemu organizm zyskuje zdolność niemal nieograniczonej regeneracji i może funkcjonować przez bardzo długi czas, o ile nie zostanie zniszczony przez czynnik zewnętrzny. Mózg ghula pozostaje jednak poza zasięgiem tej regeneracji – po dziesięcioleciach, a czasem stuleciach wędrówki po Pustkowiu, podlega stopniowej degradacji. Proces ten startuje od zaniku wyższych funkcji poznawczych, a następnie prowadzi do narastającej agresji i głodu. Gdy ghul całkowicie traci zdolność racjonalnego myślenia, uznaje się go za zdziczałego; najprawdopodobniej taki koniec czeka każdego ghula. Sama długość życia tych istot jest jednak znacznie wydłużona: mogą przetrwać co najmniej kilka stuleci, a niektóre z nich zyskują wręcz nieśmiertelność. Poza długością życia, ghule nabywają też odporność na niskie dawki promieniowania – co więcej, ekspozycja na nie przynosi im wymierne korzyści fizyczne.