Po podpisaniu przez Włoską Partię Socjalistyczną (PSI) z Mussolinim i jego Związkami Kombatanckimi 3 sierpnia 1921, oraz przyjęciu przez związki zawodowe legalistycznej i ugodowej strategii, członkowie ruchu robotniczego, którzy sprzeciwiali się temu podejściu, utworzyli organizację Śmiałkowie Ludu. mały|Symbol używany przez Śmiałków Ludu, siekiera przecinająca fasces. Włoska Powszechna Konfederacja Pracy (CGL) oraz PS odmówiły oficjalnego uznania antyfaszystowskiej milicji i zamiast tego utrzymywały nieprzemocową, legalistyczną strategię, podczas gdy Włoska Partia Komunistyczna (PCd’I) nakazała swoim członkom opuszczenie organizacji. PCd’I zorganizowała wprawdzie kilka grup bojowych, jednak ich działania miały stosunkowo ograniczony zasięg.
Włoski anarchista , który po Marszu na Rzym w 1922 wyemigrował do Argentyny, zorganizował szereg zamachów bombowych przeciwko włoskiej społeczności faszystowskiej. Włoski liberalny antyfaszysta Benedetto Croce napisał Manifest intelektualistów antyfaszystowskich, opublikowany w 1925. Innymi znaczącymi włoskimi liberalnymi antyfaszystami z tamtego okresu byli i Carlo Rosselli.