35%) trafiała na rynki Imperium Rosyjskiego poprzez stałe przedstawicielstwa handlowe w Moskwie i Petersburgu.
W okresie międzywojennym, na skutek strat wojennych, Artur Gilles zawiązał krótkotrwałą spółkę z Lajbem Liwszycem. Około 1930 roku fabryka przeszła w ręce Maksa Hercberga, który po 1935 roku prowadził ją wspólnie z Matysem Zawadzkim pod marką Przędzalnia „Wrzeciono”.
W latach II wojny światowej władze okupacyjne przejęły obiekt, przekształcając go w zakład produkcji obuwia wojskowego pod nazwą Schustermacherei und Ago Schuhfabrikation Bruno Henckel. Po 1945 roku na mocy przepisów o nacjonalizacji przemysłu kompleks przezedł na własność Skarbu Państwa. Kontynuowano w nim profil rymarsko-skórzany w ramach Łódzkiej Fabryki Obuwia, a od 1955 roku jako Łódzkie Zakłady Wyrobów Rymarskich (wchodzące w skład struktur przedsiębiorstwa Skogar). W schyłkowym okresie działalności operacyjnej pomieszczenia pofabryczne były użytkowane przez Uniwersytet Łódzki.
Stan obecny Obiekt wraz z zespołem fabrycznym u zbiegu ulic Pomorskiej i Źródłowej został ujęty w Gminnej Ewidencji Zabytków Miasta Łodzi.