z Szebni, Warzyc, Tarnowca, Chrząstówki, Moderówki, Dobrucowej, Sądkowej, Roztok, Brzezówki, Męcinki, Bukowej i Kołaczyc.

Około 10 sierpnia 1944 Dąbek zarządził mobilizację kompanii. Oddział działał następnie w rejonie Czeluśnicy, Gąsówki, Glinika Polskiego, Glinika Nowego, Nienaszowa i Toków, prowadząc działania przeciwko wojskom niemieckim.

9 września 1944 żołnierze kompanii zetknęli się z oddziałami Armii Czerwonej i uczestniczyli w działaniach przeciwko wojskom niemieckim w rejonie Wrocanki i Chlebnej. W następnych tygodniach rozpoczęto stopniową demobilizację oddziału, zakończoną na początku października 1944. Broń została zakonspirowana.

W drugiej połowie września 1944 Dąbek, po przejściu przez pas frontowy od strony Glinika, dotarł w stanie znacznego wyczerpania i z objawami czerwonki do szkoły w Załężu. Został tam ukryty przez małżeństwo nauczycieli Dąborowskich i przebywał w ukryciu do odzyskania sił.

Po przesunięciu frontu na zachód, z polecenia Józefa Modrzejewskiego pełnił funkcję jego adiutanta oraz oficera broni Inspektoratu AK Jasło. Po aresztowaniu komendanta Obwodu AK Sanok przejął jego obowiązki. Nadzorował zabezpieczanie uzbrojenia i stopniowe rozwiązywanie struktur Armii Krajowej.