W maju 1966 roku poznał Czesława Niemena. Wkrótce potem obydwaj zakończyli współpracę z Niebiesko-Czarnymi, a Bogdanowicz został menedżerem nowego zespołu Niemiena – Akwerele. Z artystą współpracował aż do początku lat 80. XX wieku zarówno przy jego projektach zespołowych, jak i indywidualnych (Niemen i Akwarele 1966–1968, Niemen Enigmatic 1969–1970, Grupa Niemen – od 1971 roku), a pozostawał w kontakcie – do swojego wyjazdu do Stanów Zjednoczonych w 1987 roku. Po powrocie w 1992 roku bezskutecznie namawiał Niemena do powrotu na scenę.

Od lipca 1967 roku należał do Polskiej Federacji Jazzowej, a następie – od 1969 roku – do Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego. W Stowarzyszeniu przez pewien czas przewodniczył sekcji organizatorów. Posiadał – nadawane przez Ministerstwo Kultury i Sztuki – uprawnienia menedżera imprez estradowych kategorii S. Oprócz Czesława Niemena był menedżerem takich artystów jak: Ewa Demarczyk (m.in. podczas festiwalu na Kubie w 1972 roku), Irena Jarocka, Violetta Villas, Andrzej Rosiewicz, Wojciech Gąssowski, Halina Frąckowiak. Według słów Tomasza Zeliszewskiego, był również jednym z ojców sukcesu Budki Suflera.