Istotnym ośrodkiem tego środowiska był miesięcznik „Płomienie”, którego komitet wydawniczy powstał w październiku 1931. Redaktorami odpowiedzialnymi pisma byli kolejno Jan Pokorski, Zbigniew Mitzner i Kazimierz Olszewski, natomiast – jak pisał Notkowski – „duszą pisma” był Ludwik Winterok. W redakcji znajdowali się również m.in. Aniela Bełzówna, Jerzy Cesarski, Wacław Czarnecki i Władysław Pietrzykowski.

Środowisko „Płomieni” występowało przeciwko reformizmowi partii socjalistycznych i postulowało radykalizację działalności PPS. Na łamach pisma krytykowano m.in. udział socjalistów w rządach oraz politykę parlamentarną, opowiadano się za zdecydowaną walką o władzę klasy robotniczej i propagowano ideę jednolitego frontu robotniczego. Jednocześnie grupa dystansowała się od komunizmu jako ruchu politycznego i nie dążyła początkowo do formalnego rozłamu w PPS, traktując swoją działalność jako opozycję wewnątrzpartyjną.

Publikował również własne teksty w „Płomieniach”. W jednym z nich podejmował problem kryzysu gospodarczego i polemizował z przekonaniem, że kapitalizm może samoczynnie upaść pod wpływem kryzysu.