Stanisława Woszczyńska (ur. 9 lutego 1879, zm. 29 lipca 1967 w Warszawie) – polska nauczycielka, dziennikarka, a także działaczka socjalistyczna, oświatowa, na rzecz praw kobiet i praw pracowniczych związana z Polską Partią Socjalistyczną (PPS).

Od początku XX wieku działała w ruchu socjalistycznym, angażując się szczególnie w działalność polityczną i organizacyjną wśród kobiet. Przed I wojną światową działała w Galicji, gdzie współorganizowała kobiecą sekcję Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości należała do kierownictwa kobiecego ruchu PPS. W 1919 została pierwszą przewodniczącą Centralnego Wydziału Kobiecego PPS i weszła w skład Centralnego Komitetu Wykonawczego partii. W okresie międzywojennym pracowała również jako publicystka, m.in. w „Robotniku” i „Głosie Kobiet”. Po II wojnie światowej publikowała w „Kurierze Popularnym” i pracowała w Agencji Robotniczej.

Życiorys Woszczyńska pochodziła ze środowiska inteligencji. Studiowała historię i ekonomię. Z działalnością dziennikarską związała się w 1907. Publikowała w krakowskim „Naprzodzie” oraz „Prawie Ludu”, posługując się pseudonimem Ewa Czarniecka.