Znajdowały się tu też trzy stawy rybne, a ryb nie brakowało również w rzekach i potokach. Do XX wieku Kąkolówka należała do parafii Błażowej, miała też takich samych właścicieli, ponieważ wchodziła w skład klucza błażowskiego. W XV i XVI wieku właścicielami byli Kmitowie i Rzeszowscy. Potem Kąkolówka należała do Węgrów: Tekelyego i Wesselenyniego, a od XVIII wieku należała kolejno do Lubomirskich, Flemmingów i w końcu do Skrzyńskich (Zdzisław Skrzyński). Ostatnim właścicielem Kąkolówki był Żyd Silber.
Wieś leżała na pograniczu polsko-ruskim stykała się z różnym elementem etnicznym, była widownią częstych walk, celem najazdów i terenem kolonizacji. Charakter dzisiejszej wsi, jak i zachowane wzmianki z XV wieku czy Księgi Wiejskiej z XVI i XVIII wieku świadczą o tym, iż przeważał element polski. Według memoriału wydanego dla potrzeb wydziału krajowego w 1881 roku istniało tu ponad 140 warsztatów tkackich. Wyroby tutejszych tkaczy cieszyły się zasłużoną sławą nie tylko w Galicji. Tkacze używali po części przędzy, której dostarczali z okolic Błażowej. Wkrótce okazał się, że tak wyeksploatowano tutejszą glebę, iż uprawa lnu stała się mało opłacalna. Sięgnięto wówczas po sprowadzaną ze Śląska przędze fabryczną lub wytwarzaną ręcznie w Gródku.