Pałac w Siemiatyczach – nieistniejący klasycystyczny pałac Anny Jabłonowskiej zbudowany po 1777 roku. Rezydencja w Siemiatyczach pełniła rolę zimowej siedziby księżnej i mieściła jej słynną kolekcję zbiorów przyrodniczych, numizmatycznych i etnograficznych. Pałac został spalony podczas walk w trakcie powstania styczniowego w 1863 r.

Historia i architektura Pałac w Siemiatyczach wzniesiono z inicjatywy Anny z Sapiehów Jabłonowskiej w ramach prowadzonej przez nią w drugiej połowie XVIII wieku przebudowy miasta. Prace przy fundamentach nowego pałacu rozpoczęto w 1777 roku. Budowlę ulokowano na północ od wcześniejszej siedziby dworskiej, na północnym stoku wzgórza, co umożliwiało otwarcie widoku na położone niżej miasto oraz doliny Kamianki i Muchawca. Autorstwo projektu pałacu i całego założenia rezydencjonalno-urbanistycznego przypisywane jest saskiemu architektowi Szymonowi Bogumiłowi Zugowi, jednak nie jest to pewna atrybucja. Brak jest jednak dokumentu jednoznacznie potwierdzającego autorstwo Szymona Bogumiła Zuga. mały|333x333px|Sfinks z bramy pałacowej (górna część jest zrekonstruowana w 2018 r.) thumb|Anna z Sapiehów Jabłonowska Pałac był budowlą klasycystyczną, murowaną, jednak nie jest znany jego wygląd.