te kontakty z zachodnią nauką (rangaku), zapoczątkowały rozwój dwóch szkół malarskich, dążących do większego realizmu w przedstawieniach: yōfūga i Maruyama–Shijō. Przedstawiciele tej pierwszej kładli nacisk na wykorzystanie perspektywy i światłocienia, używając zarówno europejskich farb olejnych, jak i tradycyjnych farb japońskich. Propagatorem użycia europejskich technik malarskich wśród intelektualistów z Edo był Gennai Hiraga. Ilustracje z holenderskich książek i miedzioryty, stały się inspiracją dla szkoły malarskiej Akita ranga (jap. 秋田蘭画), której przedstawicielem był między innymi Kōkan Shiba, uznawany za najwybitniejszego malarza w stylu yōfūga. Wywodził się ze szkoły Kanō, ale uczył się także od Shisekiego Sō, malarza realistycznej tradycji chińskiej, i Hiragi. Oprócz obrazów napisał on też krytyczny wobec japońskiej tradycji malarskiej traktat Seiyō gaden (Komentarz do malarstwa zachodniego).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Malarstwo japońskie