W 1939, po wybuchu II wojny światowej, zmuszony był opuścić kraj z powodu inwazji niemieckiej i sowieckiej. Przedostał się do Francji, gdzie objął stanowisko kierownika Wydziału Opieki Społecznej przy Ministerstwie Pracy w rządzie Władysława Sikorskiego. Po upadku Francji w 1940 wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie kontynuował pracę na tym samym stanowisku. W Anglii pełnił liczne funkcje: był delegatem rządu do spraw uchodźczych, prezesem Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny, członkiem Rady Narodowej (1940–1945) oraz prezesem Związku Robotników i Rzemieślników Polskich w Wielkiej Brytanii. W latach 1940–1945 był również członkiem Komitetu Zagranicznego PPS i popierał kierownictwo Polskiej Partii Socjalistycznej – Wolność, Równość, Niepodległość (PPS-WRN).
W 1943 wyjechał do Nowego Jorku, gdzie został prezesem polskiej grupy robotniczej. Po zakończeniu działań wojennych i cofnięciu uznania dla polskiego rządu w Londynie, poświęcił się walce z komunizmem. W Stanach Zjednoczonych brał udział w licznych zgromadzeniach, wygłaszając referaty i odczyty mające demaskować obłudę komunistyczną. Do 1951 był przedstawicielem Międzynarodowego Centrum Wolnych Związków Zawodowych na Uchodźstwie w USA. Działał w Polish Labor Group, blisko związanej z Polish Information Center, i był współpracownikiem Feliksa Grossa.