Ponieważ za czasów Rousseau jeszcze nie było nauki Zygmunta Freuda o nieświadomości ani narzędzi psychoanalitycznych, to „wyznania Rousseau nie są autoanalizą”. Rousseau „nie ujawnia niczego, czego sam nie byłby świadomy”. Zamiast szukać swych motywów, lęków i pragnień ukrytych w nieświadomości, Rousseau „pisze jedynie o tym, co zazwyczaj utrzymuje się w tajemnicy”. Dlatego filozof w swoich Wyznaniach chełpi się błędnie, że z całą szczerością pokazał się takim, jakim był. W rzeczywistości Rousseau znajdował się we władzy wyparcia (mechanizmu obronnego), samooszukiwał się i nie dostrzegł prawdziwych motywów własnych działań, które zostały wypchnięte do nieświadomości.
Recepcja w Polsce Od końca XVIII w. do końca Rousseau był w Polsce szeroko znany i komentowany. Kojarzony był jednak z radykalizmem rewolucji francuskiej, a jego dzieła uznawano za niebezpieczne czy niemoralne. Wyznania (czytane w j. francuskim) stały się wzorcem literatury autobiograficznej i pamiętnikarskiej. Dla pisarzy romantycznych istotna była ich szczerość, introspektywność i podkreślanie wagi emocji w życiu jednostki. Między 1831, a 1914 osłabło zainteresowanie tym autorem. Dopiero początek XX w.