Jedyną partią polityczną, która nadal działała w podziemiu, była Komunistyczna Partia Luksemburga (KPL). Jednak w sierpniu 1942 roku policyjna obława osłabiła komunistyczny ruch oporu, a nauczyciel François Frisch – blisko związany z komunistycznym politykiem Dominique’em Urbanym – założył nowy ruch: Aktiv Lëtzebuerger Eenheetsfront géint de Faschismus (ALEF).
thumb|Tablica z napisem w języku luksemburskim: „W tym domu, podczas tajnego spotkania 23 marca 1944 roku, założono Związek Luksemburskich Organizacji Wolnościowych (Unio’n vun de Letzeburger Freihétsorganisatio’nen)” thumb|Flaga LPL Najpóźniej od 1943 roku członkowie ruchu oporu dostrzegali potrzebę zjednoczenia poszczególnych organizacji. Już w październiku 1941 roku podejmowano próby koordynacji działań różnych grup przeciwko wprowadzeniu obowiązkowej służby wojskowej w Wehrmachcie. Dopiero jednak po fali aresztowań w 1943 roku i egzekucjach w lutym 1944 roku – a także po długich i trudnych negocjacjach – powołano 23 marca 1944 roku Unio’n vun de Letzeburger Freihétsorganisatio’nen (Związek Luksemburskich Organizacji Wolnościowych), jednoczący organizacje LPL, LRL i LVL. Choć w negocjacjach uczestniczyła również LFB, początkowo nie przystąpiła ona do Związku, co uczyniła dopiero później, 1 września 1944 roku.