Bitwa pod Petą grec. Μάχη του Πέτα – starcie zbrojne pomiędzy Grekami a turecką ekspedycją karną, do którego doszło 16 lipca 1822 w Epirze, w trakcie wojny o niepodległość Grecji.
Tło wydarzenia Po porażkach korpusu ekspedycyjnego Hurshida Paszy w maju i w czerwcu 1822, dowództwo nad siłami osmańskimi objął Omer Vrioni, generał pochodzenia albańskiego. Na czele powstańców greckich stanął książę Aleksandros Mawrokordatos, który wylądował w Missolungi, mając wsparcie batalionu filhellenów - ochotników niemieckich, polskich, szwajcarskich, francuskich i włoskich, którzy przyłączyli się do powstania. Oddziały Mawrokordatosa zmierzały w kierunku Arty, gdzie miały połączyć się z kleftami, dowodzonymi przez Gogosa Bakolasa i Varnakiotisa. Łączne siły powstańcze liczyły ponad 2 tysiące ludzi i były kilkakrotnie słabsze liczebnie od oddziałów Omera Vrioniego. Szukając korzystnego miejsca do rozegrania bitwy Mavrokordatos rozlokował swoje oddziały na wzniesieniach, leżących na zachód i wschód od wsi Peta. Wschodnią flanką dowodził Gogos Bakolas, a zachodnią Markos Botsaris. Siłami greckiego centrum dowodzili kapitanowie Varnakiotis i Vlachopulos. Oddział ochotników-filohellenów wzmacniał zachodnią flankę sił powstańczych.