Późniejsi badacze opublikowali kolejne dowody, uogólniając ten wynik na wyższe wymiary i wiążąc go z zagadnieniami takimi jak ułamki łańcuchowe, symetrie i linie geodezyjne rozmaitości riemannowskich, elementarna topologia oraz przestrzeń krat płaskich, której punktami są kraty na płaszczyźnie. Micaela Mayero sformalizowała dowód van Ravensteina przy użyciu (noszącego wówczas nazwę Coq), interaktywnego systemu dowodzenia twierdzeń. Jednym z pierwszych zastosowań twierdzenia był dowód wyniku Stanisława Hartmana z 1952 roku, odpowiadającego na wcześniejsze pytanie Steinhausa o graniczne zachowanie najdłuższego i najkrótszego z odstępów przy rosnącej liczbie punktów. Dowód ten podała w 1958 roku Vera T. Sós.

Prosty dowód podał w 1979 roku Frank Liang. Niech będzie kątem obrotu, którego pewna liczba kolejnych wielokrotności wyznacza na okręgu rozważany zbiór punktów. Odstępem nazywa się łuk okręgu rozciągający się między dwoma sąsiednimi punktami danego zbioru, a odstęp jest sztywny, jeśli jego końce pojawiają się w ciągu wielokrotności później niż końce dowolnego innego odstępu tej samej długości.