thumb|250px|Znak Żandarmerii Znak Żandarmerii – zewnętrzna oznaka żołnierzy żandarmerii, mających przydział służbowy do jednostek organizacyjnych żandarmerii oraz uprawnionych do pełnienia służby bezpieczeństwa na podstawie dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 12 grudnia 1930..
Wprowadzenie znaku Znak został wprowadzony rozkazem ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Tadeusza Kasprzyckiego l.dz. G.M. 3013/38, ogłoszonym w Dzienniku Rozkazów MSWojsk. Nr 1 z 12 stycznia 1939. Znak w sposób widoczny miał znamionować tych żołnierzy żandarmerii, którzy w myśl przepisów ustawowych i wojskowych byli uprawnieni do wkraczania służbowego jako wojskowy organ bezpieczeństwa publicznego i w ramach ustawy korzystali z uprawnień i ochrony prawnej. Noszenie znaku było obowiązkowe przy każdym rodzaju ubioru wojskowego (przy wystąpieniach w kurtce znak noszony był na kurtce, przy wystąpieniach w płaszczu – na płaszczu). Na odwrotnej stronie znaku znajdował się numer ewidencyjny, który zastępował legitymację osobistą lub służbową żołnierza żandarmerii. Sposób nadawania znaku i prowadzenia ewidencycji wydanych znaków ustalał dowódca żandarmerii.