11 listopada 1918 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do Legii Akademickiej. W styczniu 1919 został wysłany na front ukraiński. Walczył w szeregach I batalionu 36 pułku piechoty. Po dwóch tygodniach został dowódcą plutonu. Wyróżnił się pod Sokolnikami (13 stycznia 1919), Rokitnem i Polanami (13 maja 1919), Rohatynem (27 maja 1919) i Czortkowem (8 czerwca 1919). Od 3 lipca do 1 listopada 1919 był uczniem 15. klasy Szkoły Podchorążych w Warszawie. Na przełomie listopada i grudnia tego roku ukończył kurs oficerski jazdy konnej w 11 pułku ułanów w Mińsku Mazowieckim. 9 grudnia 1919 został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 podporucznikiem w piechocie i wcielony do batalionu zapasowego 36 ppDz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4149.. Dowodził kompanią. Od marca 1920 ponownie na froncie z macierzystym pułkiem. W lipcu został dowódcą kompanii karabinów maszynowych 132 pułku piechoty. Od 18 sierpnia dowodził kompanią km 157 pułku piechoty, a od 1 września – 5 pułku piechoty Legionów. 15 grudnia 1920 został bezterminowo urlopowany celem dokończenia studiów. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 22 pułku piechoty w Siedlcach. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1919 i 32. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.