Do najważniejszych postaci związanych z rozwojem medycyny społecznej w XIX wieku należał niemiecki lekarz i patolog Rudolf Virchow. Podczas epidemii duru plamistego na Górnym Śląsku w 1848 wskazywał on, iż jej przyczyny nie ograniczały się do czynników biologicznych, lecz były związane również z ubóstwem oraz warunkami ekonomicznymi, społecznymi i kulturowymi miejscowej ludności. Postulował w związku z tym działania wykraczające poza samo leczenie chorych, m.in. poprawę warunków życia i edukacji.
W XX wieku rozwój koncepcji medycyny społecznej wiązał się m.in. z działalnością szwajcarskiego historyka medycyny Henry'ego E. Sigerista. W latach 30. XX wieku rozwijał on koncepcję łączącą medycynę, organizację opieki zdrowotnej, kształcenie lekarzy oraz reformy społeczne.
Medycyna społeczna w Polsce W Polsce rozwój zorganizowanego ruchu medycyny społecznej przypadł na początek XX wieku. W 1916 powstało Polskie Towarzystwo Medycyny Społecznej, którego celem było skupienie lekarzy wokół wspólnej działalności na rzecz zdrowia publicznego. Do jego założycieli i członków pierwszego zarządu należeli m.in.