Link-Local Multicast Name Resolution (LLMNR) – protokół, który pozwala komputerom w tej samej sieci lokalnej ustalać nawzajem swoje adresy IP na podstawie nazw, bez udziału serwera DNS. Zamiast odpytywać serwer, komputer rozgłasza pytanie „kto nazywa się X?” do wszystkich maszyn w swoim segmencie sieci i czeka, aż odezwie się ta, która tę nazwę nosi. Opisuje go dokument RFC 4795 ze stycznia 2007 roku, przygotowany przez Bernarda Abobę, Dave’a Thalera i Levona Esibova z Microsoftu. Ma on status informacyjny i nie jest standardem internetowym – pierwotnie kierowano go do zatwierdzenia jako Proposed Standard, jednak IETF nie osiągnęła konsensusu co do przyjętego rozwiązania.

Przeznaczenie LLMNR ma pomagać w sieciach, w których serwera DNS nie ma albo jego uruchamianie nie ma sensu – typowym przykładem jest doraźna sieć bezprzewodowa utworzona przez grupę komputerów. Dzięki protokołowi maszyny w takiej sieci rozpoznają swoje nazwy bez wyznaczania jednej z nich na serwer DNS i konfigurowania pozostałych jego adresem. Podobną rolę pełnił wcześniej NetBIOS rozgłaszający zapytania po IPv4, ale działa on wyłącznie w IPv4 i bywa wyłączany tam, gdzie nazwy rozwiązuje się wyłącznie przez DNS. LLMNR obsługuje zarówno IPv4, jak i IPv6.