Pozostałe maszyny milczą – nie odsyłają informacji, że nazwy nie znają, a pytający traktuje brak odpowiedzi tak samo jak odpowiedź serwera DNS o nieistnieniu nazwy.
Same komunikaty mają format pakietów DNS zdefiniowany w RFC 1035, uzupełniony o dwa bity: C, sygnalizujący konflikt nazw w sieci, oraz T, oznaczający nazwę, której unikatowości nadawca jeszcze nie sprawdził. LLMNR korzysta jednak z innego portu niż DNS i z osobnej pamięci podręcznej, tak aby odpowiedzi uzyskane z sieci lokalnej nie mieszały się z danymi z DNS. W odróżnieniu od serwera DNS host odpowiada wyłącznie za własne nazwy, a nie za całą gałąź poniżej – komputer foo.example.com nie odpowiada na pytania o child.foo.example.com.
Implementacje Microsoft zaimplementował LLMNR w systemach Windows Vista i Windows Server 2008. Rozwiązując nazwę jednoetykietową, Vista odpytuje najpierw DNS, następnie wysyła najwyżej dwie serie zapytań LLMNR po IPv6 i IPv4, a na końcu – jeżeli NetBT jest włączony – rozgłasza zapytania NetBIOS. LLMNR jest przy tym używany niezależnie od tego, czy skonfigurowano serwer DNS.