Wobec niemożności pozyskania nowych dział i wież ze względu na obciążenie przemysłu zbrojeniowego bieżącymi zamówieniami na rzecz armii i floty podjęto decyzję o uzbrojeniu monitorów w działa pochodzące z przestarzałych przeddrednotów, mających w okresie I wojny światowej niewielką wartość bojową. Wybór padł na najstarsze pozostające w służbie pancerniki typu , z których każdy uzbrojony był w cztery pochodzące z 1895 roku działa kalibru 305 mm . Problemem była jednak niewielka jak na czasy I wojny światowej donośność dział, których kąt podniesienia lufy wynosił 13,5°. Ich konstrukcja pozwalała jednak na daleko idącą modernizację, umożliwiającą zwiększenie kąta podniesienia lufy do 30°, co zapewniało zasięg ognia co najmniej 21 300 jardów (19 477 metrów) wobec pierwotnych 13 700 jardów (12 533 metry). Po potwierdzeniu przez zakłady technicznych możliwości zwiększenia kąta podniesienia luf admirał Fisher zatwierdził działa kalibru 305 mm jako główne uzbrojenie nowych monitorów.