Warstwa ta wykazywała najwyższą podmiotowość klasową; gospodarze ci solidarnie, całymi gromadami odmawiali wyprowadzania własnych koni i wołów na pola folwarczne. Wpływ struktury własności ziemi Na intensywność strajków wpływał również stopień monopolizacji ziemi przez wielką własność szlachecką: W zachodniej i północnej części Królestwa (gubernie płocka i warszawska) włościanie posiadali mniej niż 20% lub 20–30% ogólnej ziemi uprawnej. W powiecie hrubieszowskim oraz na północnych skrajach kraju (gubernia augustowska, powiaty mariampolski i kalwaryjski), gdzie chłopi kontrolowali ponad 40–50% użytków rolnych, ich pozycja ekonomiczna wobec dworu była silniejsza. Gospodarstwa te dysponowały niezależnością i zapleczem aprowizacyjnym, co pozwalało na stawianie zorganizowanego, długofalowego oporu (w powiecie hrubieszowskim wskaźnik strajkujących osad pełnorolnych przekraczał 80%). Studium przypadku: Bunt i pacyfikacja w kluczu opolskim Szczegółowy wgląd w mechanizmy chłopskiego oporu, radykalizację nastrojów oraz bezwzględność pacyfikacji dają zachowane akta i źródła archiwalne (w tym
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Strajk chłopski w Królestwie Polskim (1861) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.