dane te służą m.in. do dokonywania rozliczeń.
Dystrybucję może prowadzić bezpośrednio artysta, wytwórnia muzyczna albo inny podmiot uprawniony, często jednak pomiędzy nim a usługodawcami cyfrowymi pośredniczy wyspecjalizowany dystrybutor. Rozwój technologii cyfrowych obniżył koszty wprowadzania nagrań na rynek i umożliwił uzyskiwanie przychodów z bezpośredniej sprzedaży bez udziału tradycyjnej wytwórni. Nie wyeliminował jednak znaczenia zaplecza organizacyjnego, promocji, kontaktów branżowych ani dostępu do kanałów dystrybucji, potrzebnych do dotarcia do najważniejszych usług i szerokiego grona odbiorców. Legalne rozpowszechnianie nagrań wymaga ponadto odpowiednich uprawnień do zawartych w nich utworów, artystycznych wykonań i fonogramów.
Cyfrowa dystrybucja muzyki zaczęła przybierać masową skalę pod koniec lat 90. XX wieku dzięki rozwojowi kompresji dźwięku, zwłaszcza formatu MP3, oraz zwiększeniu szybkości transmisji danych. Pobieranie plików, ich wymiana w sieciach równorzędnych i powstawanie internetowych usług muzycznych doprowadziły do decentralizacji dystrybucji oraz zakwestionowały wcześniejszy model przemysłu fonograficznego, oparty przede wszystkim na sprzedaży materialnych egzemplarzy nagrań.
Przypisy
Kategoria:Przemysł muzyczny