W latach 1998–2013 realizowano międzynarodowy, południowoafrykańsko-francuski projekt badawczy kierowany przez Johna Parkingtona oraz i Guillaume’a Porraza z i Centre national de la recherche scientifique. Głównym ich celem było zbadanie artefaktów z okresu paleolitu środkowego, ustalenie chronologii stanowiska oraz jego porównanie z innymi obiektami z tego okresu w Afryce Południowej. Równolegle prowadzono interdyscyplinarne badania paleoekologiczne obejmujące analizę fauny, flory oraz wahań poziomu morza. Podsumowaniem tych prac był m.in. specjalny tom czasopisma „” z 2013 roku, w całości poświęcony wynikom badań przeprowadzonych na stanowisku Diepkloof.
Uzupełnieniem prac w samej jaskini była prowadzona w latach 70. i 90. XX wieku inwentaryzacja sztuki naskalnej i stanowisk powierzchniowych na Wyżynie Weldów. Po 2000 roku otrzymane dane zdigitalizowano i wprowadzono do południowoafrykańskiego państwowego systemu informacji o dziedzictwie kulturowym SAHRIS (zarządzanego przez ).
Stanowisko Diepkloof jako obiekt dziedzictwa kulturowego szczebla prowincjonalnego () objęte jest ochroną, a jej zarządzaniem zajmuje się rządowa agencja .
Przypisy
Kategoria:Jaskinie w Południowej Afryce Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Południowej Afryce Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO w Południowej Afryce Kategoria:Prowincja Przylądkowa Zachodnia