Zapiersie ma wąski wyrostek międzybiodrowy.
Odwłok cechuje się delikatnym i wyraźnie pośrodku wklęśniętym szwem między pierwszym a drugim z widocznych sternitów oraz silnie zaznaczonymi i prostymi szwami między pozostałymi sternitami. Samcze genitalia mają cienki tegmen z parą długich i szeroko rozstawionych paramer, a prącie smukłe, z małym, spiralnym sklerytem w endofallusie. Ósmy sternit samicy ma prawie trójkątną płytkę oraz cienką, pięciokrotnie od niej dłuższą apodemę. Prawie trójkątne, wąskie i długie gonokoksyty mają wierzchołkowo umieszczone, długie gonostyliki.
Ekologia i występowanie Owady te znajdowano wieczorami na różnych bylinach.
Rodzaj jest endemiczny dla Południowej Afryki w krainie etiopskiej. Znany jest wyłącznie z Prowincji Przylądkowej Wschodniej.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 2026 roku przez Romana Borovca i Massima Meregalliego na łamach „Zootaxa”. Nazwa rodzajowa pochodzi od lokalizacji typowej gatunku typowego – okolic Willowmore.
Do rodzaju zalicza się dwa opisane gatunki: Willowmoria brevicornis Borovec et Meregalli, 2026 Willowmoria globosipennis Borovec et Meregalli, 2026
Przypisy
Kategoria:Ryjkowcowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 2026 roku