zmiany te wywołały sprzeciw w środowiskach islamskich tradycjonalistów. Podczas rządów Babraka Karmala, które przypadały na okres radzieckiej interwencji, podejmowano próby wdrażania reform gospodarczych i społecznych z deklarowanym poszanowaniem islamu. W okresie wojny z Armią Radziecką istotną rolę odgrywali mudżahediniów, wśród których znajdowali się przedstawiciele nurtu deobandyzmu. Po zakończeniu radzieckiej obecności wojskowej i upadku władz komunistycznych władzę przejęli mudżahedini, a w 1996 roku talibowie. Wówczas represjom podlegały mniejszości religijne, ale także muzułmanie niepodzielający talibskiej interpretacji islamu.
W okresie istnienia Islamskiej Republiki Afganistanu funkcjonował system prawny łączący elementy prawa islamskiego ze stanowionym oraz zwyczajowym. W 2004 roku w życie weszła , która określała islam jako religię państwową oraz przewidywała poszanowanie wolności religijnej. Według danych z 2009 roku muzułmanie stanowili 99,7% ludności Afganistanu; wśród nich dominowali sunnici, których udział szacowano na 84,7–89,7% afgańskiego społeczeństwa. Z kolei szyici stanowili ok. 10–15% populacji i byli drugą pod względem liczebności grupą religijną w kraju; jednocześnie stanowili ok. 2% światowej populacji szyitów.
Po powrocie talibów do władzy w sierpniu 2021 roku dotychczasowy system został zastąpiony przyjętą przez nich interpretacją szariatu, opartą na szkole hanafickiej.
Przypisy
*