Statek, na którym przebywał komodor konwoju, wiceadmirał , otrzymał dwa trafienia torpedami i został uszkodzony; następnego dnia stał się celem ataku oraz i został ostatecznie zatopiony ogniem artyleryjskim tego pierwszego na pozycji o godzinie 5:43. Z załogi liczącej 62 osoby 43 zostały podjęte wieczorem przez , jednak 30 grudnia został on zatopiony przez U-435 i wszystkie zginęły (kapitan, komodor, pięciu marynarzy Royal Navy, 31 członków załogi i czterech artylerzystów); pozostałych jedenastu członków załogi, jeden marynarz RN i siedmiu artylerzystów zostali uratowani przez brytyjski parowiec „Calgary” i korwetę HMCS „Shediac” (K110).
1 stycznia 1943 roku okręt został przyporządkowany do 1. Flotylli U-Bootów. 8 stycznia po 35 dniach spędzonych w morzu okręt dopłynął do portu w Breście.
Drugi rejs bojowy i utrata okrętu 2 lutego 1943 roku U-225 wyszedł z Brestu na swój drugi wojenny patrol, udając się na wody północnego Atlantyku. Między 11 a 15 lutego okręt operował w wilczym stadzie Ritter. 22 lutego na północ od Azorów (na pozycji ) został zatopiony bombami głębinowymi przez brytyjską korwetę typu Flower .