Wszystkie języki wschodnioromańskie zostały poświadczone stosunkowo późno.
Za cechy dystynktywne grupy wschodnioromańskiej uważa się: z punktu widzenia fonetyki i fonologii – system samogłoskowy, w którym łacińskie samogłoski krótkie i długie ulegają rozróżnieniu jakościowemu w szeregu przednim i zlaniu się w szeregu tylnym, brak lenicji spółgłosek zwartych i intensywne palatalizacje; z punktu widzenia morfoskładni – umieszczanie rodzajnika określonego za słowem, które określa i częściowe utrzymanie deklinacji w grupie nominalnej. Ponadto, we wszystkich czterech językach występuje słownictwo substratowe, najprawdopodobniej pochodzenia tracko-dackiego.
Języki wschodnioromańskie były w ciągu swojej historii zapisywane różnymi alfabetami: cyrylicą, alfabetem greckim oraz alfabetem łacińskim.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bałkanistyka