Ze względu na fatalne rozpoznanie terenu oraz brak wystawienia ubezpieczenia tyłowego pozycji, Polacy dali się całkowicie zaskoczyć przeciwnikowi.
Przebieg bitwy W nocy 28 stycznia 1863 roku (według kalendarza gregoriańskiego; 16 lutego według kalendarza juliańskiego) wojska rosyjskie płk. Sierzputowskiego otoczyły zabudowania parafialne w Uniecku. Powstańcy podjęli desperacką obronę, barykadując się wewnątrz murowanego kościoła pw. św. Jakuba Apostoła oraz w drewnianej plebanii i sąsiadujących z nią domach czworackich. Polacy odpierali kolejne szturmy gęstym ogniem z nielicznych posiadanych strzelb myśliwskich i ptaszników, zadając Rosjanom straty w walce z bliskiej odległości. Kozacy i piechota rosyjska, nie mogąc przełamać oporu obrońców plebanii, podpalili przyległe stodoły i zabudowania gospodarcze przy użyciu suchej słomy z dachu.
Ogień błyskawicznie przeniósł się na plebanię, zmuszając powstańców do ewakuacji na zewnątrz płonącego budynku. Kilkakrotne próby uderzenia kosynierów w celu rozerwania pierścienia okrążenia załamały się w gęstym, krzyżowym ogniu karabinowym piechoty rosyjskiej. Po wyczerpaniu amunicji, ranny kpt. Wolski podjął decyzję o kapitulacji.