XIX wieku naprzeciwko dworca w dwupiętrowym budynku przy obecnej ulicy Dworcowej rozpoczął działalność hotel „Barisch”.

W 1907 roku hotel został przebudowany w stylu modernistycznym i przemianowany na „Central” (bądź „Zentralhotel”), a w 1911 roku jego właściciel Alfred Grünpeter wybudował jeszcze jedną kondygnację – łącznie na trzech piętrach gmachu mieściło się trzydzieści pokoi, a na parterze restauracja „Kaiser Automat”.

W latach 1920–1921 hotel był siedzibą Niemieckiego Komisariatu Plebiscytowego, którego przewodniczącym był Kurt Urbanek. W kolejnych latach funkcjonował on jako hotel „Centralny” pod adresem ulica Dworcowa 11, dysponując łącznie trzydziestoma pokojami. Ponadto w latach międzywojennych mieścił się tu Związek Restauratorów. Był on niższej klasy aniżeli sąsiedni hotel „Monopol”.

Po II wojnie światowej hotelem zarządzało Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze. Na parterze zaczęła działać kawiarnia „Kaktusy”, w której obowiązywały karty klubowe. Uczęszczali do niej m.in. artyści, literaci i dziennikarze. Konkurowała ona z klubem „Marchołt” położonym przy ulicy Warszawskiej (zob. Willa Kramstów). Jeszcze w latach 80. XX wieku kawiarnia przyciągała gości, a potem zaczęła upadać.