Prezentowały one czysto perkusyjne brzmienie, łączące rytmy Afryki i Azji z zachodnim minimalizmem. Jednak trudności finansowe związane z prowadzeniem zespołu spowodowały, że został on rozwiązany, a Takada postanowiła rozpocząć karierę jako muzyk solowy.
W 1983 roku wydała swój debiutancki album, Through the Looking Glass. Został on nagrany w ciągu dwóch dni. Artystka grała na różnych instrumentach, takich jak: harfa, wibrafon, fisharmonia, dzwonki, okaryny i szklane butelki po coca-coli, w które dmuchała niczym we flety. Pracując w tokijskim studiu Aoyama w towarzystwie jedynie realizatora dźwięku, artystka samodzielnie wyprodukowała album. Dążąc do stworzenia muzyki ucieleśniającej to, co sama określała mianem „pojęcia czasu i ciała, fizyczności”, starannie odmierzała odległość między mikrofonem a każdym instrumentem, by stworzyć trójwymiarową rzeźbę dźwiękową. Nagrywając materiał polegała na twórczej improwizacji, a ewentualne błędy korygowała poprzez nakładanie kolejnych warstw dźwięku (overdubbing);