alt=|mały|300x300px|Arsenały broni jądrowej Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego/Rosji Nuklearny wyścig zbrojeń – wyścig zbrojeń o przewagę w wojnie jądrowej między Stanami Zjednoczonymi, Związkiem Radzieckim i ich sojusznikami podczas zimnej wojny. W tym samym okresie, oprócz amerykańskiego i radzieckiego arsenału jądrowego, broń jądrową opracowały też inne kraje, choć żadne z nich nie produkowało głowic na skalę choćby zbliżoną do tej osiągniętej przez oba supermocarstwa.
Wyścig rozpoczął się podczas II wojny światowej, a główną rolę odegrały w nim projekt Manhattan zachodnich aliantów oraz działalność radzieckich szpiegów atomowych. Po atakach atomowych na Hiroszimę i Nagasaki Związek Radziecki przyspieszył prace nad własną bombą atomową, czego efektem był test RDS-1 w 1949 roku. Obie strony podjęły następnie intensywne wysiłki, dzięki czemu w połowie lat 50. udało im się opracować ładunki termojądrowe gotowe do użycia. Wyścig zbrojeń w dziedzinie testów atomowych osiągnął punkt kulminacyjny wraz z detonacją Car-bomby w 1961 roku. Próby atmosferyczne zakończono na mocy Układu o częściowym zakazie prób broni nuklearnej z 1963 roku.