Oba rządy przeznaczyły ogromne środki na rozwój i rozbudowę swoich arsenałów jądrowych. Oba państwa szybko rozpoczęły prace nad ładunkami termojądrowymi, które mogą osiągać znacznie większą moc wybuchu. Stany Zjednoczone zdetonowały pierwszą bombę wodorową 1 listopada 1952 roku na atolu Enewetak na Oceanie Spokojnym. Projektem o kryptonimie „Ivy Mike” kierował węgiersko-amerykański fizyk jądrowy Edward Teller. W wyniku wybuchu powstała chmura o szerokości 160 km i wysokości 40 km, zabijając wszelkie życie na okolicznych wyspach.
1 marca 1954 roku USA przeprowadziły test Castle Bravo, podczas którego na atolu Bikini przetestowano kolejną bombę wodorową. Naukowcy znacznie nie docenili mocy bomby, spodziewając się mocy 5 megaton. Tymczasem wyniosła ona 14,8 megatony, co było największą mocą kiedykolwiek osiągniętą przez amerykańskie urządzenie jądrowe. Zginęła jedna osoba – członek załogi japońskiego kutra rybackiego, który w momencie wybuchu znajdował się 145 km od miejsca przeprowadzenia testu.
Związek Radziecki zdetonował swoją pierwszą „prawdziwą” bombę wodorową 22 listopada 1955 roku, o mocy 1,6 megatony.