Według Tauera obie strony sporu posługiwały się retoryką zmierzającą do delegitymizacji przeciwników. Komuda porównywał swoich krytyków do komunistów i nazistów oraz przedstawiał krytykę swojej twórczości w kategoriach cancel culture. Z drugiej strony część krytyków autora postulowała ograniczenie możliwości publikowania jego twórczości. Tauer uznał spór wokół opowiadania za przykład sytuacji, w której przeciwne strony konfliktu dążyły do wykluczenia oponentów z dyskursu poprzez kojarzenie ich z negatywnie postrzeganymi grupami.
Wiśniewski z „Polityki” ocenił utwór negatywnie, nazwyjąc go „pełnym nienawiści”. Krytyk umieszczał spór wokół utworu w szerszej historii politycznie zaangażowanej polskiej fantastyki, porównując go z kontrowersjami wokół opowiadań Barnima Regalicy opublikowanych w „Nowej Fantastyce” w 1998 roku. Odmienny przebieg sporu z 2020 roku wiązał m.in. ze zmianą pokoleniową oraz większą różnorodnością polskiego środowiska fantastycznego.