Świątynia stopniowo ulegała dewastacji. W 1954 roku stopień jej zniszczenia oszacowano na 70%. 30 października 1967 roku kościół wraz z cmentarzem przykościelnym wpisano do rejestru zabytków pod numerem 706/67, s. 24.. Około 1970 roku budynek rozebrano, pozostawiając fragment murowanej wieży z przyporą.
Architektura i wyposażenie Kościół był orientowany, salowy, murowany z kamienia, z trójbocznym zamknięciem od wschodu. Od północy przylegała szachulcowa zakrystia, a od południa kruchta. Dach dwuspadowy, pierwotnie kryty dachówką, przed rozbiórką miał pokrycie gontowe. Okna zamknięto spłaszczonymi łukami.
Od strony jeziora wznosiła się kwadratowa wieża, murowana w dolnej części i szachulcowa w górnej, nakryta dachem namiotowym.
Do historycznego wyposażenia należały między innymi ławka kolatorska z herbem z początku XVII wieku, płyta nagrobna Oleśnickich z 1654 roku, ich epitafium oraz XVIII-wieczny ołtarz ambonowy. Organy i dwa dzwony przeniesiono do kościoła katolickiego w Koszelewach.
Cmentarze ewangelickie Przy świątyni znajdował się cmentarz ewangelicki.