15 grudnia 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Włoszech w obozie La Mandria di Chivasso, a na początku 1919 do Armii Polskiej we Francji i został przydzielony do 12 pułku strzelców polskich, późniejszego 54 pułku piechoty. W czerwcu 1919 razem z armią gen. Hallera wrócił do Polski i wziął udział w wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Na froncie dowodził 7 kompanią 54 pp. 14 kwietnia 1920 pod Barem został ciężko ranny. Prawie dwa lata leczył się z ran. Przebywał w szpitalu wojskowym w Krakowie.
16 lutego 1922 został zwolniony z wojska jako inwalida w stopniu porucznika. W rezerwie został przydzielony do 54 pp. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1127. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 19 pułku piechoty we Lwowie. Z dniem 1 października 1924 jako podporucznik rezerwy 19 pp został zwolniony z szeregów armii z powodu uznania go przez komisję superrewizyjną za niezdolnego do pełnienia służby wojskowej w charakterze oficera rezerwowego. Był właścicielem domu, z którego czerpał środki na utrzymanie. Mieszkał we Lwowie przy ul. Bernsteina 20.
Był żonaty, miał córkę Stefanię (ur.