Silne spękanie i ostrokrawędzistość głazów, otoczaków, żwiru i piasku wskazują, że materiał ten został zdeponowany podczas jednego intensywnego zdarzenia.

W badaniu tego miejsca z 2014 roku, prowadzonym przez Rhetta Butlera, badacze z Uniwersytetu Hawajskiego w Mānoa, National Tropical Botanical Garden oraz Pacyficznego Centrum Ostrzegania przed Tsunami odnaleźli ten sam osad o grubości 0,8 metra. Zmierzyli również, że dno zapadliska znajduje się 7,2 metra nad średnim poziomem morza, a samo zapadlisko leży 100 metrów od wybrzeża. Objętość osadu oszacowano na 600 metrów sześciennych.

Biorąc pod uwagę miejsce, w którym znaleziono osad, tsunami musiało być wynikiem bardzo silnego zdarzenia. Warstwa osadu w zapadlisku została naniesiona przez tsunami znacznie większe niż jakiekolwiek tsunami wywołane przez największe trzęsienia ziemi na Pacyfiku. Największą znaną wysokość wbiegu tsunami we współczesnych czasach odnotowano podczas trzęsienia ziemi w Chile z 1960 roku, gdzie wyniosła ona 3 metry. Żadne ze współczesnych tsunami nie było w stanie dotrzeć do zapadliska Makauwahi i go zalać, mimo że znajduje się ono 7,2 metra nad poziomem morza, w odległości 100 metrów od wybrzeża.