Aguirre i D'Esposito wyróżnili kilka odmian dezorientacji topograficznej, m.in. zaburzenia związane z reprezentacją położenia względem własnej osoby, kierunku przemieszczania się oraz rozpoznawaniem charakterystycznych punktów orientacyjnych.
Zaburzenia percepcji i orientacji Percepcja orientacji przestrzennej jest wynikiem integracji informacji z wielu układów sensorycznych. Zaburzenia któregoś z tych procesów mogą wpływać na sposób postrzegania ruchu, położenia ciała lub relacji przestrzennych pomiędzy obiektami.
Nieprawidłowości percepcji i orientacji mogą również występować jako element szerszych zespołów klinicznych. Przykładem jest majaczenie, w którym występują ostre zaburzenia uwagi i świadomości, a także inne zaburzenia funkcji poznawczych. Objawy majaczenia mogą obejmować zaburzenia orientacji i percepcji.
Dezorientacji percepcyjnej nie należy zatem utożsamiać z majaczeniem. Majaczenie jest określonym zespołem klinicznym, natomiast „dezorientacja percepcyjna” jest określeniem opisowym.
Mechanizmy Orientacja przestrzenna człowieka zależy od współdziałania informacji wzrokowych, przedsionkowych i proprioceptywnych.