Pierwsze zachowane zapisy o miejscowości pochodzą z XV wiecznych archowów sądowych. W 1388 odnotowano dziedzica wsi Mikołaja Dłuskiego, który toczył spór sądowy z podkomorzym poznańskim Świętosławem z Szubina. W 1404 Szczepan Skóra z Gaju oraz Mrowina dowodził przy pomocy świadków, że Pietrek Wilk z Lubosiny i Bieniak z Tuczęp ręczyli siostrze Skóry, że otrzyma 100 grzywien posagu na Krasnym Dłysku. W 1412 Bietka z Dłuska pozwała Staszka Słapa Dąbrowskiego, ponieważ jej nie odstąpił (łac. „pro non resignacione”) dwóch łanów oraz karczmy z ogrodem w Dąbrowie w parafii Skórzewo koło miasta Poznania. Bietka dłużna była jedną grzywnę i 7 groszy mieszczaninowi poznańskiemu.

W 1415 właścicielem we wsi był Piotr Pakosławski z Pakosławia, który przedstawił list wzdawny (łac. „litera resignatoria”) na Nowym i Starym Dłusku, do których to dziedzin nikt nie zgłosił prawa bliższości. W 1417 Piotr był w sporze z Arkemboldem z Orla o wyclenie Dłuska. W 1420 jako właściciel wsi odnotowany został Piotr Pakosławski, który toczył spór z dziećmi Mikołaja Żydowskiego. Świadkowie procesowi zeznali w nim, że grobla stojąca pomiędzy Dłuskiem a Świniarami stała ponad 33 lata i nikt jej przez ten czas nie kwestionował.