Początkowo wieś była własnością książęcą, a później szlachecką leżącą w dobrach Trzciel i należącą do wielkopolskiej szlachty z rodu Krzestkowskich, którzy nosili odmiejscowe nazwisko Lwowskich utworzone od nazwy wsi. W 1435 miejscowość leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W latach 1413 i 1510 odnotowana w parafii Otorowo. Zachowała się bogata dokumentacja historyczna związana ze wsią.

Na przełomie XV i XVI wieku właścicielem we wsi był Gniewomir Krzestkowski ojciec Wojciecha zwanego Woszyk. Wspomniany został przy okazji kilku procesów majątkowych w latach 1388-1417. W 1388 sądził się o 60 grzywien z Mikołajem Sczekotem, prawdopodobnie osobą tożsamą z notowanym w innych źródłach Mikołajem lub Mikoszem Szczebiotem z Pożarowa koło Wronek. W latach 1396-1397 procesował się ze swą bratową Elżbietą oraz jej dziećmi. Elżbieta dowodziła przed sądem, że zapłaciła Gniewomirowi 30 grzywien za połowę folwarku kszeszkowickiego. W 1400 Gniewomir procesował się ze swym bratankiem Andrzejem dowodząc, że Piotr, ojciec Andrzeja, otrzymał od starosty dokument dotyczący przeniesienia własności. W latach 1402-1403 procesował się z Elżbietą ze Świączyna oraz jej mężem Dziersławem Świąckim o połowę niezidentyfikowanej wsi Pończyno, która położona była w okolicy.