Dovetona SturdeeSturdee był od lipca 1914 szefem sztabu marynarki, lecz Fisher nie darzył go sympatią i skorzystał z okazji, żeby usunąć go z tego stanowiska i wysłać na morze – T. Klimczyk, Falklandzkie.. s. 50.. 26 listopada oba okręty dopłynęły do brazylijskiego archipelagu Abrolhos, gdzie połączyły się z oczekującą tam eskadrą kontradmirała Archibalda Stoddarta w składzie trzech krążowników pancernych: HMS „Carnarvon”, „Cornwall” i „Kent” oraz dwóch krążowników lekkich: „Glasgow” (ocalały spod Coronela) i „Bristol”. Brytyjski zespół następnie skierował się do Port Stanley na FalklandachT. Klimczyk: Falkandzkie....

Wiceadmirał Spee tymczasem zdecydował się przejść na południowy Atlantyk i prowadzić tam działania rajderskie, mając wolną rękę daną przez dowódcę floty adm. Hugo von Pohla (mimo opinii ministra marynarki von Tirpitza, że von Spee powinien przedrzeć się do Niemiec). Dalsze działania von Spee były jednak wyjątkowo opieszałe i dopiero 1 grudnia jego zespół opłynął przylądek Horn. Brytyjczykom sprzyjało szczęście, gdyż Sturdee również dopuścił się kilkudniowej zwłoki sądząc, że Spee pozostaje na wodach chilijskich i dopłynął na Falklandy dopiero 7 grudnia.