thumb|250px|Konfederacja Kanady w 1867: Konfederacja Kanady (ang. Confederation of Canada, fr. Confédération canadienne) – polityczny i prawny proces tworzenia Kanady.
Rozpoczął się on od unii czterech kolonii brytyjskich w Ameryce Północnej, odtąd zwanych Dominium Kanady lub Kanadą. Jej finalizacją była Ustawa o Brytyjskiej Ameryce Północnej uchwalona przez Parlament Brytyjski i podpisana przez królową Wiktorię. Ustawa weszła w życie 1 lipca 1867. Rocznica tej daty obchodzona jest jako święto narodowe: Dzień Kanady.
Spośród siedmiu kolonii brytyjskich w Północnej Ameryce do konfederacji przystąpiły cztery: Ontario, Quebec, Nowy Brunszwik i Nowa Szkocja. Pozostałe trzy Nowa Fundlandia, Wyspa Księcia Edwarda i Kolumbia Brytyjska pozostały poza konfederacją. Prowincje Ontario i Quebec obejmowały mniejsze obszary niż współcześnie. Ich dzisiejsze północne rubieże, jak i cały olbrzymi obszar pomiędzy Wielkimi Jeziorami i Zatoką Hudsona a Górami Skalistymi i Alaską oraz Labrador pozostawał pod prywatnym zarządem Kompanii Zatoki Hudsona.
Mimo używania tego terminu, Kanada nie jest konfederacją, lecz federacją. Element „konfederacja” nie występuje ani nie występował w oficjalnej nazwie kraju (Dominium Kanady lub Kanada).