Pozwana twierdziła, że jej zmarły mąż oddał część ról w użytkowanie Janowi Kuczyńskiemu zwanemu „Kiełbasa” w zamian za pilnowanie łąk oraz pastwisk na co pleban podnosił, że pozwana pobierała z tych łąk i pastwisk pożytki. W 1527 ponownie została pozwana przez wspomnianego plebana o zaległy czynsz roczny w wysokości jednej grzywny z części wsi, który od wielu lat był płacony przez posiadaczy tej części majątku ale Barbara zalegała z nim od 6 lat. Pozwana twierdzi, że Jan Sowiński [jej mąż] jako dziedzic sprzedał tę część wsi w 1521 Janowi Kiełbasie Kuczyńskiemu z zastrzeżeniem prawa wykupu. Jan Kiełbasa okazał dokumenty starosty generalnego wielkopolskiego z 1521 dotyczące tej sprzedaży. Na podstawie tego dokumentu oraz dokumentu sprzedaży czynszu z 1467, dokonanej przed oficjałem, zasądził Jana Kiełbasę jako obecnego posiadacza części Kuczynki na zapłatę czynszu.
Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych. W 1510 wieś odnotowano jako opuszczoną ale znajdowało się w niej 8 łanów oraz folwark. W 1566 we wsi były 2 łany kmiece oraz dwóch zagrodników. W 1581 jeden łan oraz 3 zagrodników.