Bitwa pod Coronelem – bitwa morska podczas I wojny światowej, stoczona 1 listopada 1914 roku pomiędzy okrętami brytyjskimi i niemieckimi u wybrzeży Chile.

Pierwsze miesiące wojny marynarka brytyjska (Royal Navy), z pomocą japońską, spędziła polując bezskutecznie na niemiecką Wschodnioazjatycką Eskadrę Krążowników admirała grafa von Spee, prowadzącą działania rajderskie przeciwko żegludze na Pacyfiku. Eskadra ta przed wojną stacjonowała w Qingdao w Chinach, skąd wyruszyła na Pacyfik po przystąpieniu Japonii do wojny po stronie Ententy. Brytyjczycy dowiedzieli się na początku października z przechwyconej korespondencji radiowej, że admirał Spee planuje zwalczać żeglugę na głównych szlakach komunikacyjnych wzdłuż zachodniego wybrzeża Ameryki Południowej.

W tym czasie rejon Ameryki Południowej patrolowała brytyjska Eskadra Zachodnich Indii pod dowództwem kontradmirała Christophera Cradocka, składająca się z dwóch krążowników pancernych HMS „Good Hope” (okręt flagowy Cradocka, uzbrojony w 2 działa kaliber 234 mm i 16 dział 152 mm) i HMS „Monmouth” (uzbrojony w 14 dział 152 mm), krążownika lekkiego HMS „Glasgow” i krążownika pomocniczego „Otranto” (przebudowanego statku pasażerskiego).