w nadciągającym zmroku Spee prawdopodobnie straciłby kontakt z brytyjską eskadrą. Zamiast tego Cradock zdecydował pozostać i walczyć, jednakże nakazał „Otranto” odłączyć się i uciec (na jego determinację niewątpliwie wpływało postawienie zarzutów przeciwko jego przyjacielowi kadm. Troubridge’owi, który nie zdecydował się na podjęcie walki ze znacznie silniejszym krążownikiem liniowym „Goeben”, doprowadzając do jego ucieczki)Tadeusz Klimczyk: „Ucieczka” Goebena – aliancki blamaż w: Morze, Statki i Okręty nr specjalny 3(1/2009), s. 24..
W związku z trudnymi warunkami morskimi (na niekorzyść Brytyjczyków) Spee podjął decyzję, by wycofać swoje szybsze okręty spoza zasięgu dział Brytyjczyków. Około godziny 19.00, kiedy okręty Cradocka stały się dobrze widoczne na tle zachodzącego słońca, wydał rozkaz rozpoczęcia ostrzału. Trzecia salwa „Scharnhorsta” trafiła „Good Hope”, uszkadzając jego działo dziobowe. Po dalszej walce artyleryjskiej, o 19.50 „Good Hope” eksplodował, wkrótce po nim zatonął również płonący „Monmouth”. Oba krążowniki zatonęły z całą załogą – łącznie prawie 1600 ofiar, wliczając w to admirała Cradocka. „Glasgow” i „Otranto” zdołały uciec, pomimo tego, że „Glasgow” otrzymał 5 trafień.