Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych dzięki czemu zachował się XVI wieczny obraz wsi. W 1563 miał miejsce pobór ze wsi po jednym florenie od trzech kół wodnych należących do młynów dymarskiego, młotowego i szmalczarskiego. Pobrano wtedy także 6 groszy od 12 rzemieślników pracujących we wsi. W 1565 miejscowość odnotowano w dobrach Czarnków, a w 1577 wspomniano, że wieś opustoszała. W 1580 Barbara wdowa po Wojciechu Czarnkowskim zapłaciła pobór od 5 zagrodników gospodarujących we wsi.

Czarnkowscy pozostali właścicielami Czarnkowa i okolicznych wsi do połowy XVII w. W okresie późniejszym dobra czarnkowskie zostały częściowo podzielone na kilka mniejszych majątków ziemskich, należących do różnych właścicieli. W 1727 r. Czarnków wraz z Kuźnicą Czarnkowską i wsią Radosiew oraz folwarkiem Jędrzejewo został własnością kasztelana krakowskiego Stanisława Poniatowskiego – ojca ostatniego króla Polski. Poniatowski był postacią wielce zasłużoną dla ożywienia gospodarczego doliny Noteci, zwanej wówczas „Polskim Nilem”;