Podróż do źródeł czasu (Los pasos perdidos) – powieść kubańskiego pisarza Alejo Carpentiera, która wydana została w 1953 roku (w Polsce: 1963). Dzieło przyniosło mu światową sławę i była jednym z głównych czynników późniejszego rozwoju nurtu literatury latynoamerykańskiej, tzw. realizmu magicznego.
Powieść została napisana pod wpływem pobytu pisarza w Wenezueli; opisy miejsc, przyrody, są, jak przyznał autor w Nocie do powieści, zaczerpnięte z miejsc, które odwiedził w tym kraju.
Powieść zawiera wiele uwag o istocie współczesnej cywilizacji i jej źródłach oraz o tożsamości Ameryki Łacińskiej, która łączy w sobie pierwotną kulturę i mity z przyniesioną do niej w okresie podboju kulturą europejską. Połączenie to powoduje ciągłe napięcia między naturą i autentyzmem a ograniczeniami niesionymi przez kulturę.
Fabuła Muzykolog i kompozytor wyrusza na wyprawę do dżungli w poszukiwaniu pierwotnych instrumentów muzycznych, wciąż używanych przez Indian. Dla wychowanego w kulturze europejskiej bohatera podróż badawcza nabiera dużo głębszego znaczenia.