Do grupy młodych poetów z tego kręgu należeli także Théodore Aubanel (według zapisu klasycznego Teodòr Aubanèu, według zapisu Mistrala Teoudor Aubanèu), Anselme Mathieu (Ansèume Matieu), Jean Brunet (Joan Brunet), Alphonse Tavan (Anfós Tavan) i Paul Giéra (Pau Giera). Na jednym z zebrań w dworku Font-Ségugne, 21 maja 1854 roku, uznali się za Związek Felibrów, a na swoją patronkę wybrali świętą Estellę. Nazwa grupy nawiązywała do starej pieśni o świętym AnzelmieAnabel Reeser, Frédéric Mistral, [w:] Dictionary of Literary Biography, red. Clark Bruccoli, Cengage Gale, Detroit 2007, t. 331, s. 229.. Była w niej mowa o młodym Jezusie dyskutującym w świątyni z siedmioma znawcami (felibrami) prawa, choć w tym wypadku stanowione prawa miały dotyczyć dialektu prowansalskiegoStanisław Gniadek, Wstęp, [w:] Fryderyk Mistral, Mirejo, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1964, s. XXI..
Poeci swoją twórczością pragnęli nawiązać do osiągnięć renesansowej Plejady. Wzorem stał się dla nich Joachim du Bellay, toteż próbowali przenieść w prowansalskie realia główne założenia jego przełomowego manifestu Obrona i uświetnienie języka francuskiego (1549).