Obok służby wojskowej drugim rodzajem obciążeń majątków rycerskich na rzecz władzy zakonnej były czynsze pieniężne, daniny w naturze i służby o charakterze gospodarczym. Wymiar tych powinności był zależny od nadań zapisanych w przywilejach, ale także od prawa, którym posługiwali się posiadacze owych majątków. W przypadku Kisewa było to tradycyjne prawo polskie, funkcjonujące od czasów przedkrzyżackich. Według rejestru podatkowego okręgu lęborskiego z początku XV w. właściciele Kisewa (Kissow) byli wówczas zobowiązani do płacenia aż czterech różnych podatków określanych jako: swin (świnia), ku lub kuo (niem. Kuh – krowa), prowod (tj. przewód) i kossingeld (tzw. kośne). Danina „świni i krowy”, wybierana zbiorczo od całej wsi, została pod koniec XIV w. zamieniona na roczny czynsz wysokości 16 skojców za świnię i 6 skojców za krowę. Posługa zwana „przewodem”, znana w całej średniowiecznej Polsce, polegała na zobowiązaniu do przewożenia przedmiotów należących do władcy lub jego urzędników. Podobnie jak danina „świni i krowy” była ona przypisana do całej wsi, a nie do poszczególnych mieszkających w niej rycerzy. Także i ona została do końca XIV w. zastąpiona przez krzyżaków ekwiwalentem pieniężnym w wysokości 4 skojców.