W Almageście kilkukrotnie odnosi się do Teona ze Smyrny, który miał mu przedstawiać własne obserwacje nieba pomiędzy 127 a 132 i mógł być jego nauczycielem. Z jego prac dowiadujemy się, że w dziedzinie filozofii uznawał Arystotelesa, był zaznajomiony z pracami matematyka Menelaosa z Aleksandrii, astronomów Hipparchosa z Nikei i Posejdoniosa z Rodos oraz geografa Marinosa z Tyru.
Prace Astronomia
Ptolemeusz słusznie uważał, że ruchy ciał niebieskich mogą być opisane z wykorzystaniem wzorów matematycznych, dlatego swojemu największemu dziełu z zakresu astronomii nadał tytuł Mathematike Syntaxis ( – struktury matematyczne). Używana współcześnie nazwa Almagest, powstała od greckiego słowa megiste (największy), którym Grecy szybko zaczęli ją określać. Arabscy uczeni w IX wieku dodali do tego przedimek al. Arabskie Al-majisti (المجسطي) w średniowieczu przetłumaczone bezpośrednio na łacinę dało dzisiejszą formę. Traktat jest podsumowaniem osiągnięć greckiej astronomii od czasów Eudoksosa z Knidos (IV wiek p.n.e.) i jego modelu sfer niebieskich, poprzez Hipparchosa z Nikei (II wiek p.n.e. – ich oryginalne prace nie zachowały się), aż do samego Ptolemeusza.